સો સલામ

દુનિયામાં કંઈક નો હું કરજદાર છું ‘મરીઝ’
ચૂકવું બધાનું દેણ જો અલ્લાહ ઉધાર દે…

…………………………………………

RJ Dhvanit એ share કરેલો video જોઈને મારી પાસે વધારે શબ્દો નથી કહેવા માટે,

બસ દિલ થી આભાર માનવો છે –

દરેક ડોક્ટર, દરેક નર્સ, દરેક કાર્યકર, દરેક વ્યક્તિ, દરેક સંસ્થા, એ બધાંનો, જે આ કપરા સમયમાં પોતાની ચિંતા કર્યા વગર – માનવ ધર્મ અને પોતાના કર્મને માથે મૂકીને સેવા આપી રહ્યા છે…

સૌને મારી સો સલામ… 🙏🏼🙏🏼

ખરેખર,
‘वो कभी कभी आसमान से उतरता है और नूर बनकर जगमगाता है… ‘

……………………………………………..

A special welcome for this lady who works in an ICU department of a hospital where COVID-19 patients are treated.

She came home after 20 days and receives a warm welcome from her family and residents of the society.

We salute such Corona Warriors for their dedication.


સો દરિયા કૂદી જવાની ખુમારી

ગઈકાલે હનુમાન જયંતી હતી અને આપણે બધા lockdown માં છીએ, અને મારા જીવનમાં મને ખૂબ જ ગમતી કેટલીક વાર્તાઓ માંથી એક વાર્તા યાદ આવી ગઈ…

બનવા જોગ ડી ડી 1 પર રામાયણ આવે છે એમાં પણ ગઈકાલે એ જ એપિસોડ ચાલતો હતો…


સીતા માતાને રામનો સંદેશો આપવા માટે કોણ જઈ શકે એ પ્રશ્ન અને એનો જવાબ હતો કે ફક્ત હનુમાન… અને ફક્ત હનુમાનને જ આ ખબર ન હતી…

દરિયાનાં કિનારે જાંબવન ત્યારે હનુમાનને યાદ કરાવે છે કે આ કઈંક કિલોમીટર લાંબો દરિયો તમારા માટે કશું નથી,
તમે તો એ છો જે નાના હતા ત્યારે સૂરજને ગળી ગયા હતા અને તમે ઇચ્છો તો એક જ છલાંગ માં દુનિયાનું ચક્કર લગાવી શકો છો…

पवन तनय बल पवन समाना।
बुधि बिबेक बिग्यान निधाना॥
कौन सो काज कठिन जग माहीं।
जो नहिं होइ तात तुम्ह पाहीं॥

એ કહે છે કે તમે પવનના પુત્ર છો અને જગતનું કોઈ કામ તમારા માટે અસંભવ નથી…

હનુમાનને એમની અંદર રહેલી શક્તિ, તેમની તાકાત જેનાથી હનુમાન પોતે અજાણ છે એ યાદ અપાવે છે અને પછી હનુમાન વિરાટ સ્વરૂપ ધારણ કરીને છલાંગ લગાવે છે અને પહોંચે છે દરિયો પાર કરીને પેલે પાર લંકામાં…

को नहीं जानत है जग में कपि,
संकटमोचन नाम तिहारो ॥


શું અદભુત વાત છે!

અને કેટલી બધી – આજની તારીખે, આજના દિવસે – રિલેવન્ટ વાત છે..!

આપણે બધા જ હનુમાન છીએ, રામ છીએ અને બીજું તો શું નથી પણ પ્રશ્ન એટલો જ છે કે આપણે જાણતા નથી…

અને તમારી અંદર રહેલી શક્તિનો સાક્ષાત્કાર બે રીતે થાય :
અથવા તો તમને જાંબવન સમજાવે, યાદ કરાવે
અથવા તો કોઈ એવી મુસીબત આવે અને પછી મનની ખુમારી, અંદર ની હિંમત ખુલે, અંદર બેઠેલા હનુમાન જાગે અને એક છલાંગ એવી લાગે કે દરિયો પાર થઈ જાય…

આપણો જાંબવન કોણ છે એ કદાચ ખબર નથી,
પણ આ lockdown, આ કોરોના, આ મહામારી એ પાકી એ મુસીબત છે જે આપણી અંદર રહેલા સંકટમોચનને ઊભા કરશે, ખુમારી જાગશે, તાકાત આવશે અને આજની અને આવનારી તકલીફોના કેટલાય દરિયા કૂદી જવાશે, પાર થઈ જશે…

માહેલો હનુમાન જાગશે , દીવાલો પર ઉતરેલા અંધારા ને ચીરતાં સુરજ જેવું મનોબળ જાગશે, એક નહીં આવા સો દરિયા કૂદી જવાની ખુમારી પેદા થશે એવો મારો પાક્કો વિશ્વાસ છે…

અને એજ શુભેચ્છા સાથે –

થઈ શકે તને પણ આત્મબોધ, સમય મળ્યો છે,
ભીતર રહેલા રામને તું શોધ, સમય મળ્યો છે…


In a different way…

When he was 40, the renowned Bohemian novelist and short story writer FRANZ KAFKA (1883–1924), who never married and had no children, was strolling through Steglitz Park in Berlin, when he chanced upon a young girl crying her eyes out because she had lost her favorite doll. She and Kafka looked for the doll without success. Kafka told her to meet him there the next day and they would look again.

The next day, when they still had not found the doll, Kafka gave the girl a letter “written” by the doll that said, “Please do not cry. I have gone on a trip to see the world. I’m going to write to you about my adventures.”

Thus began a story that continued to the end of Kafka’s life.

When they would meet, Kafka read aloud his carefully composed letters of adventures and conversations about the beloved doll, which the girl found enchanting. Finally, Kafka read her a letter of the story that brought the doll back to Berlin, and he then gave her a doll he had purchased. “This does not look at all like my doll,” she said. Kafka handed her another letter that explained, “My trips, they have changed me.” The girl hugged the new doll and took it home with her.

A year later, Kafka died.

Many years later, the now grown-up girl found a letter tucked into an unnoticed crevice in the doll. The tiny letter, signed by Kafka, said, “Everything you love is very likely to be lost, but in the end, love will return in a different way.”

પ્રિયતમ ના દૂત

એક નાની પણ મસ્ત વાત છે – વિવેકાનંદ નું એક લેકચર સાંભળતો હતો – પવહારી બાબા કરીને એક સંત થઇ ગયા એમના જીવન ઉપર હતું.

એમાં એક નાનો કિસ્સો વિવેકાનંદ કહે છે કે પવહારી બાબાને એક કાળો નાગ કરડે છે અને બધા સમજે છે કે કદાચ હવે એ નથી રહ્યા પણ પછી એ થોડીવારમાં જાગૃત થાય છે ત્યારે પૂછવા પર તે કહે છે કે આતો મારા પ્રિયતમ નો દૂત હતો…

અને વિવેકાનંદ કહે છે કે એમના જીવનમાં જે પણ સમસ્યા હોય, કોઈપણ શારીરિક દુઃખ હોય પણ જો તમે એને દુઃખ ના નામથી કે બીજા કોઈ પણ નામથી કહો તો એમને સહન નહોતું થતું – એમના માટે અસહ્ય થઈ જતું હતું.

એમના માટે આ બધા જ દુઃખ – બધી જ પીડા એમના પ્રિયતમ ના દૂત – એમના પ્રભુના દૂત હતા…

………………………………………..

શું જોરદાર વાત છે! મજા પડી ગઈ…

જિંદગીના બધા લોચા – બધી તકલીફો – બધા દુઃખ ને આપણે માની લઈએ કે પ્રિયતમના દૂત છે અને હું બીજા શબ્દોમાં કહું તો પ્રિયતમની પપ્પી કે પ્રભુની – કનૈયાની એક ‘જાદુ કી ઝપ્પી’ છે તો કેવું રહે.. ?!

😊

………………………………………….

On Osho’s Birthday

આજે ઓશો નો જન્મદિવસ હતો. 11th Dec.
ઓશો સાથે એક અલગ જ સંબંધ છે, ભગવાન રજનીશ નથી કહેતો હું એમને કારણકે કદાચ એવું કહેવું તે એમના જ જીવન દરમિયાન કરેલા પ્રયત્નો ઉપર પાણી ફેરવવા બરાબર છે !

પણ ઓશોને આધ્યાત્મની બારી અથવા દરવાજો અથવા એન્ટ્રી પોઇન્ટ કહી શકાય, કારણકે તમારે જ્યાં પહોંચવાનું છે તે તમારી જાત સુધી પહોંચવાની જર્ની માં લગભગ શરૂઆત ઓશો થી જ થઈ હોય…

પછી તમને તમારા ગુરુ મળે, તમે આત્મ ગુરુ બનો,
તમે આગળ વધીને બુદ્ધ કે મહાવીર સુધી પહોંચો, લાઓત્સે કે વિવેકાનંદ ને મળો, રમણ મહર્ષિ જોડે ‘મૈં કૌન હું’ ની સફર માં અંદર ઉતરો, યોગાનંદ સાથે લહાડી મહાશય કે બાબાજી મહાવતાર ને મળો કે પછી કૃષ્ણમૂર્તિ સાથે ચિંતન કરો, અથવા તો ઝેનના રસ્તે ચાલીને બધું છોડીને બેસી જાઓ…
પણ હું માનું છું એ પ્રમાણે શરૂઆતની બારી કે દરવાજો તો ઓશો જ હશે.

અને મારું એવું પણ કહેવું છે કે આ બધાને મળો પછી – અષ્ટાવક્ર ગીતા વાંચો અથવા તો ક્રિયાયોગ કરો અથવા તો વિવેકાનંદના લેક્ચરમાં આંટો મારીને પાછા આવો પછી ઓશોને સાંભળો અને ત્યારે ખબર પડશે એ કંઈક બીજું કહેતા હતા અને આપણે કંઈક બીજું સમજતા હતા..!

અને મજાની વાત એ છે કે બધા નો સાર બિલકુલ એક જ વાત છે – તમારે તમારો પોતાનો રસ્તો શોધવાનો છે પણ એ રસ્તે ચાલ્યા પછી શું મળશે એનો લગભગ લગભગ અંદાજ ચોક્કસ મળી જશે…

આજે અહીં ઓશોની એક નાની સ્ટોરી અને વાત મુકું છું અને ઓશોને હેપ્પી વાલા બર્થ ડે વિશ કરું છું…

…………… ……………… ………………

मुल्ला नसरुद्दीन के घर में चोर घुसे और उन्होंने छाती पर उसके बंदूक रख दी और कहा कि चाबी दो, अन्यथा जीवन! मुल्ला ने कहा, जीवन ले लो; चाबी न दे सकूंगा। चोर भी थोड़े हैरान हुए; कहा, नसरुद्दीन! थोड़ा सोच लो, क्या कह रहे हो? उसने कहा, जीवन तो मुझे मुफ्त मिला था; तिजोड़ी के लिए मैंने बड़ी ताकत लगाई, बड़ी मेहनत की। जीवन तुम ले लो; चाबी मैं न दे सकूंगा। और फिर यह भी है कि तिजोड़ी तो बुढ़ापे के लिए बचा कर रखी है। जीवन भला ले लो, चलेगा; तिजोड़ी असंभव।

कहां-कहां तुम जीवन को गंवा रहे हो, थोड़ा सोचो। कभी धन के लिए, कभी पद के लिए, प्रतिष्ठा के लिए। जीवन ऐसा लगता है, तुम्हें मुफ्त मिला है। जो सबसे ज्यादा बहुमूल्य है उसे तुम कहीं भी गंवाने को तैयार हो। जिससे ज्यादा मूल्यवान कुछ भी नहीं है, उसे तुम ऐसे फेंक रहे हो जैसे तुम्हें पता ही न हो कि तुम क्या फेंक रहे हो। और क्या कचरा तुम इकट्ठा करोगे जीवन गंवा कर ? लोग मेरे पास आते हैं। उनसे मैं कहता हूं, ध्यान करो। वे कहते हैं, फुर्सत नहीं। क्या कह रहे हैं वे? वे यह कह रहे हैं, जीवन के लिए फुर्सत नहीं है। कब फुर्सत होगी ? मरोगे तब फुर्सत होगी? तब कहोगे कि मर गए; अब कैसे ध्यान करें? जीवन के लिए तुम्हारे पास फुर्सत ही नहीं है। जीवन के स्वर को केवल वे ही सुन सकते हैं जो बड़ी गहरी फुर्सत में हैं;काम जिन्हें व्यस्त नहीं करता। और काम व्यस्त करेगा भी नहीं, अगर तुम आवश्यकताओं पर ही ठहरे रहो। काम की व्यस्तता आती है वासना से। कमा लीं दो रोटी, पर्याप्त है। फिर तुम पाओगे फुर्सत जीवन को जीने की। अन्यथा आपाधापी में सुबह होती है सांझ होती है, जिंदगी तमाम होती है। मरते वक्त ही पता चलता है कि अरे, हम भी जीवित थे! कुछ कर न पाए। ऐसे ही खो गया; बड़ा अवसर मिला था! !!

ओशो।।

…………… ……………… ………………