સો સલામ

દુનિયામાં કંઈક નો હું કરજદાર છું ‘મરીઝ’
ચૂકવું બધાનું દેણ જો અલ્લાહ ઉધાર દે…

…………………………………………

RJ Dhvanit એ share કરેલો video જોઈને મારી પાસે વધારે શબ્દો નથી કહેવા માટે,

બસ દિલ થી આભાર માનવો છે –

દરેક ડોક્ટર, દરેક નર્સ, દરેક કાર્યકર, દરેક વ્યક્તિ, દરેક સંસ્થા, એ બધાંનો, જે આ કપરા સમયમાં પોતાની ચિંતા કર્યા વગર – માનવ ધર્મ અને પોતાના કર્મને માથે મૂકીને સેવા આપી રહ્યા છે…

સૌને મારી સો સલામ… 🙏🏼🙏🏼

ખરેખર,
‘वो कभी कभी आसमान से उतरता है और नूर बनकर जगमगाता है… ‘

……………………………………………..

A special welcome for this lady who works in an ICU department of a hospital where COVID-19 patients are treated.

She came home after 20 days and receives a warm welcome from her family and residents of the society.

We salute such Corona Warriors for their dedication.


સો દરિયા કૂદી જવાની ખુમારી

ગઈકાલે હનુમાન જયંતી હતી અને આપણે બધા lockdown માં છીએ, અને મારા જીવનમાં મને ખૂબ જ ગમતી કેટલીક વાર્તાઓ માંથી એક વાર્તા યાદ આવી ગઈ…

બનવા જોગ ડી ડી 1 પર રામાયણ આવે છે એમાં પણ ગઈકાલે એ જ એપિસોડ ચાલતો હતો…


સીતા માતાને રામનો સંદેશો આપવા માટે કોણ જઈ શકે એ પ્રશ્ન અને એનો જવાબ હતો કે ફક્ત હનુમાન… અને ફક્ત હનુમાનને જ આ ખબર ન હતી…

દરિયાનાં કિનારે જાંબવન ત્યારે હનુમાનને યાદ કરાવે છે કે આ કઈંક કિલોમીટર લાંબો દરિયો તમારા માટે કશું નથી,
તમે તો એ છો જે નાના હતા ત્યારે સૂરજને ગળી ગયા હતા અને તમે ઇચ્છો તો એક જ છલાંગ માં દુનિયાનું ચક્કર લગાવી શકો છો…

पवन तनय बल पवन समाना।
बुधि बिबेक बिग्यान निधाना॥
कौन सो काज कठिन जग माहीं।
जो नहिं होइ तात तुम्ह पाहीं॥

એ કહે છે કે તમે પવનના પુત્ર છો અને જગતનું કોઈ કામ તમારા માટે અસંભવ નથી…

હનુમાનને એમની અંદર રહેલી શક્તિ, તેમની તાકાત જેનાથી હનુમાન પોતે અજાણ છે એ યાદ અપાવે છે અને પછી હનુમાન વિરાટ સ્વરૂપ ધારણ કરીને છલાંગ લગાવે છે અને પહોંચે છે દરિયો પાર કરીને પેલે પાર લંકામાં…

को नहीं जानत है जग में कपि,
संकटमोचन नाम तिहारो ॥


શું અદભુત વાત છે!

અને કેટલી બધી – આજની તારીખે, આજના દિવસે – રિલેવન્ટ વાત છે..!

આપણે બધા જ હનુમાન છીએ, રામ છીએ અને બીજું તો શું નથી પણ પ્રશ્ન એટલો જ છે કે આપણે જાણતા નથી…

અને તમારી અંદર રહેલી શક્તિનો સાક્ષાત્કાર બે રીતે થાય :
અથવા તો તમને જાંબવન સમજાવે, યાદ કરાવે
અથવા તો કોઈ એવી મુસીબત આવે અને પછી મનની ખુમારી, અંદર ની હિંમત ખુલે, અંદર બેઠેલા હનુમાન જાગે અને એક છલાંગ એવી લાગે કે દરિયો પાર થઈ જાય…

આપણો જાંબવન કોણ છે એ કદાચ ખબર નથી,
પણ આ lockdown, આ કોરોના, આ મહામારી એ પાકી એ મુસીબત છે જે આપણી અંદર રહેલા સંકટમોચનને ઊભા કરશે, ખુમારી જાગશે, તાકાત આવશે અને આજની અને આવનારી તકલીફોના કેટલાય દરિયા કૂદી જવાશે, પાર થઈ જશે…

માહેલો હનુમાન જાગશે , દીવાલો પર ઉતરેલા અંધારા ને ચીરતાં સુરજ જેવું મનોબળ જાગશે, એક નહીં આવા સો દરિયા કૂદી જવાની ખુમારી પેદા થશે એવો મારો પાક્કો વિશ્વાસ છે…

અને એજ શુભેચ્છા સાથે –

થઈ શકે તને પણ આત્મબોધ, સમય મળ્યો છે,
ભીતર રહેલા રામને તું શોધ, સમય મળ્યો છે…


Valentine’s Day of 2020

એક વેલેન્ટાઇન હતો કેટકેટલી સદીઓ પહેલા
અને આજે મારે કેટલાય વેલેન્ટાઇન છે…

પહેલો વેલેન્ટાઇન વિધુડો અને બીજો એનો બબ્બી…
અને આમ જુઓ તો વિધુબેન મેઇન વેલેન્ટાઇન ગણાય, એટલે એમને જોરદાર, દિલથી, બહુ બધું, પ્યારું પ્યારું, હેપ્પી વેલેન્ટાઇન્સ ડે…

પણ વધારે વ્યાખ્યા કરીએ તો વેલેન્ટાઈન્સ ડે એટલે પ્રેમનો દિવસ અને જીવનમાં પ્રેમ ભરનારા અથવા તો તમે જેને પ્રેમ કરો છો એ બધા તમારા વેલેન્ટાઇન…

એટલે વિધુ અને બબ્બીની સાથે મમ્મા અને દાદુ પણ આવે, મારા બધા દોસ્તારો, બધા ફ્રેન્ડસ – બાબા, બીગ બી – બધા જ… જેમની સાથે બેઠી શકાય, ભેટી શકાય, ચોંટી શકાય, ચૂમી શકાય, એ બધા જીગરી – એ બધા પણ મારા વેલેન્ટાઇન…

એમ તો ડી એંડ સી અને એસ એલ એસ પણ વેલેન્ટાઇન કે જેમની પાછળ સવાર બપોર સાંજ પડ્યા છીએ…

અને આકાશમાં બિલકુલ પેલા બિલ્ડીંગની ઉપર બેઠો હોય એવો લાગતો ચાંદો પણ મારો વેલેન્ટાઇન… કનૈયાની મૂર્તિ વાળું સપ્તપર્ની પણ વેલેન્ટાઈન…

કેટલાય વર્ષો પહેલા થઈ ગયેલો કબીર પણ મારો વેલેન્ટાઈન, નુસરત, મુરાલાલા અને પ્રેમની વાત કરનાર દરેક ફકીર, દરેક ઓલીઓ, દરેક કવિ મારો વેલેન્ટાઇન…

ઓલ ધ પરકસમાં કોફી પીતા હો અને કાચની બારીમાંથી નાની છોકરી આવે છે પૈસા લેવા માટે એની આંખોમાં શોધો તો પ્રેમ મળે અને એને પણ વેલેન્ટાઇન કહી શકાય…

કેટલો બધો પ્રેમ છે, કેટલા બધા દિલ છે – જે ક્યારેક એક વાતે, એક સાથે ધડકે છે…

એટલે પહેલા એક વેલેન્ટાઇન હતો
પણ આજે મારે કેટલા બધા વેલેન્ટાઇન..!

પહેલા એક વેલેન્ટાઇન હતો
પણ હું આજે કેટલા બધાનો વેલેન્ટાઇન…!

અને આ જીંદગી અને એના બધા જ પ્રેમ ને – બધા જ વેલેન્ટાઈન્‌સ ને આજે દિલથી –
Happy Valentine’s Day…
to life and to all my loves of life…

……………………………………………………

P.S. : વેલેન્ટાઈન ડે ના દિવસે આટલા બધાં ને સરેઆમ પ્રેમ કરી શકાય, વીશ કરી શકાય, પરમિશન લીધા વગર, એના માટે વિધુડી ને ડબલ લવ યૂ… 😘

In a different way…

When he was 40, the renowned Bohemian novelist and short story writer FRANZ KAFKA (1883–1924), who never married and had no children, was strolling through Steglitz Park in Berlin, when he chanced upon a young girl crying her eyes out because she had lost her favorite doll. She and Kafka looked for the doll without success. Kafka told her to meet him there the next day and they would look again.

The next day, when they still had not found the doll, Kafka gave the girl a letter “written” by the doll that said, “Please do not cry. I have gone on a trip to see the world. I’m going to write to you about my adventures.”

Thus began a story that continued to the end of Kafka’s life.

When they would meet, Kafka read aloud his carefully composed letters of adventures and conversations about the beloved doll, which the girl found enchanting. Finally, Kafka read her a letter of the story that brought the doll back to Berlin, and he then gave her a doll he had purchased. “This does not look at all like my doll,” she said. Kafka handed her another letter that explained, “My trips, they have changed me.” The girl hugged the new doll and took it home with her.

A year later, Kafka died.

Many years later, the now grown-up girl found a letter tucked into an unnoticed crevice in the doll. The tiny letter, signed by Kafka, said, “Everything you love is very likely to be lost, but in the end, love will return in a different way.”

ડાભી…

આજે એક દોસ્ત જતો રહ્યો… ઉજ્જવલ ની હાલત એને ખબર… પણ મારા મનમાંથી પણ જતું નથી…

…………………………….

એ કલાકાર હતો,
બહુ દિલદાર હતો,
યારો નો યાર હતો,…
બસ એટલું સમજ પડે
એને મળતો ત્યારે
કે એ કલાકાર હતો…

પણ પેલો ઉપરનો કલાકાર
ભારે તૈયાર
અવધિ ની સીમા તો એને ખબર
જીવન આજે જે ચાલે જમીન પર
કાલે ટીંગાય છે દિવાલ ઉપર

એને બી કઇંક ચિત્ર કરવું હશે
રંગોથી કેનવાસ ભરવું હશે
કે જાણે બીજું શું ય કરવું હશે?

દોરી જે ખેંચી ને લીધી છે તાણી
આંખો છે સ્તબ્ધ સૌ ને મૂંગી છે વાણી
કે ડાભી ગયો છે
ગયો ક્યાંક ફરવા
હિમાલયની ગોદમાં પરિક્રમા કરવા

એ એટલો નજીક નતો
(અથવા તો હવે એ દિલ નથી)
કે આંસુ પડે
પણ તોય અચાનક
એ યાદ આવી ચઢે…

એના અભાવને
સમજી નથી શકતો,
કુદરતના સ્વભાવને
સમજી નથી શકતો…

પણ હવે દુખ ઓછું થાય છે
કે હું જનમ જનમ માં માનું છું
મરણ ની બીક ઓછી રહે
એવા ભરમ માં માનું છું…

એટલે એ સાવ નથી ગયો
ક્યાંક જશે સૂક્ષ્મ લોકમાં,
ક્યાંક જશે સત લોકમાં
ને પાછો આવશે
ફરી કલાકાર થઈને
આતમ એજ રહેશે
બાકી બધું બદલશે
ક્યાંક અવતરશે
નવો આકાર થઈને

આજે સાલું જોવું છું હું
જીવન કેવી દુ બનાવવાની સ્કીમ છે
આંખ સામે મૃત્યુ થાય છે ને તોય
તમારું મન માનવા તૈયાર નથી
કે તમે આવતી ક્ષણે ગુજરી શકો છો
તમે ગમે ત્યારે આથમી શકો છો

કેવું મન ને
કેવા મનના ચક્ર ચક્ર વ્યૂહ
ને એમાં તું
ને એમાં હું
ને એમાં જે એક દોસ્ત હતો
એ જતો રહ્યો…

ને એમાં જે એક દોસ્ત હતો
એ જતો રહ્યો…

……………………………………..

એનું નામ પણ ખબર નથી મને.. … .

………………………………….


બે દિવસ થી એક ભજન ચઢ્યું છે મન પર…
કુમાર ગાંધર્વ એ ગાયેલું કબીર નું નિર્ગુણ ભજન…
આના માટે જ એડવાન્સમાં આયુ હશે…
ખબર નથી પડતી… ખરું ચાલે છે જીંદગી માં…
આજે આઠ દસ વાર સાંભળ્યુ…

उड़ जाएगा हंस अकेला…

उड़ जायेगा उड़ जायेगा
उड़ जायेगा हंस अकेला
जग दर्शन का मेला

जैसे पात गिरे तरुवर पे
मिलना बहुत दुहेला
ना जानूं किधर गिरेगा
लगया पवन का रेला

जब होवे उमर पूरी
जब छूटे गा हुकुम हुज़ूरी
यम् के दूत बड़े मज़बूत
यम् से पडा झमेला

दास कबीर हर के गुण गावे
वाह हर को पारण पावे
गुरु की करनी गुरु जायेगा
चेले की करनी चेला…

उड़ जायेगा हंस अकेला…


એનું નામ ખબર પડી એક દિવસ રહીને…

Hansil…

उड़ जाएगा हंस अकेला….