घर से हम घर तलक गए होंगे – जौन एलिया

Pic courtesy : Pratik Soni

घर से हम घर तलक गए होंगे
अपने ही आप तक गए होंगे

हम जो अब आदमी हैं पहले कभी
जाम होंगे छलक गए होंगे

वो भी अब हम से थक गया होगा
हम भी अब उस से थक गए होंगे

शब जो हम से हुआ मुआ’फ़ करो
नहीं पी थी बहक गए होंगे

कितने ही लोग हिर्स-ए-शोहरत में
दार पर ख़ुद लटक गए होंगे

शुक्र है इस निगाह-ए-कम का मियाँ
पहले ही हम खटक गए होंगे

हम तो अपनी तलाश में अक्सर
अज़ समा-ता-समक गए होंगे

उस का लश्कर जहाँ-तहाँ या’नी
हम भी बस बे-कुमक गए होंगे

‘जौन’ अल्लाह और ये आलम
बीच में हम अटक गए होंगे

– जौन एलिया


————————————————

In a different way…

When he was 40, the renowned Bohemian novelist and short story writer FRANZ KAFKA (1883–1924), who never married and had no children, was strolling through Steglitz Park in Berlin, when he chanced upon a young girl crying her eyes out because she had lost her favorite doll. She and Kafka looked for the doll without success. Kafka told her to meet him there the next day and they would look again.

The next day, when they still had not found the doll, Kafka gave the girl a letter “written” by the doll that said, “Please do not cry. I have gone on a trip to see the world. I’m going to write to you about my adventures.”

Thus began a story that continued to the end of Kafka’s life.

When they would meet, Kafka read aloud his carefully composed letters of adventures and conversations about the beloved doll, which the girl found enchanting. Finally, Kafka read her a letter of the story that brought the doll back to Berlin, and he then gave her a doll he had purchased. “This does not look at all like my doll,” she said. Kafka handed her another letter that explained, “My trips, they have changed me.” The girl hugged the new doll and took it home with her.

A year later, Kafka died.

Many years later, the now grown-up girl found a letter tucked into an unnoticed crevice in the doll. The tiny letter, signed by Kafka, said, “Everything you love is very likely to be lost, but in the end, love will return in a different way.”

Invictus (Unconquered)

Pic courtesy : Harshad Rajadhyaksha

Invictus (Unconquered)

Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find me, unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.


Invictus” is a short poem by the Victorian era English poet  William Ernest Henley (1849–1903).


……………………………………………………………………………….

युगन युगन हम योगी – कबीर

युगन युगन हम योगी

For ages and ages, I’ve been a yogi…

युगन युगन हम योगी
अवधूता, युगन युगन हम योगी
आवे ना जाये मिटे ना कबहुं
शब्द अनाहत भोगी
अवधूता, युगन युगन हम योगी 

सब ठौर जमात हमारी
सब ठौर पर मेला
हम सब मांय, सब हैं हम मांय
हम है बहूरी अकेला
अवधूता, युगन युगन हम योगी

हम ही सिद्धि समाधी हम ही
हम मौनी हम बोले
रूप सरूप अरूप दिखा के
हम ही हम में हम तो  खेले
अवधूता, युगन युगन हम योगी

कहें कबीरा सुनो भाई साधो
नाहीं न कोई इच्छा
अपनी मढ़ी में आप मैं डोलूँ
खेलूँ सहज स्वइच्छा
अवधूता, युगन युगन हम योगी

योगी… योगी… योगी…


………………………………………………………..

હું જ છું પાતાળમાં ને કહેકશાંમાં હું જ છું,
ભાન પણ છું હું જ, નવરંગી નશામાં હું જ છું;
હું છું એવા ભ્રમને હું ભૂંસી રહ્યો છું ક્યારનો,
હું નથી એ નામની અંતિમ દશામાં હું જ છું.

– Shobhit Desai

………………………………………………………………


Sharing a documentary directed by Shabnam Virmani… She is the singer of above पद as well…

कबीरा खड़ा बाजार में…

It’s beautifully made documentary,

Showing contrast of what Kabir stood by, what has become of Kabir Panth and perspective of many interesting individuals like Prahlad Tipanniya’s wife, Linda Hess, Tipanniya’s assistant etc…

pages can be written on this… but… some other day… Watch this and know thyself… 😊



ડાભી…

આજે એક દોસ્ત જતો રહ્યો… ઉજ્જવલ ની હાલત એને ખબર… પણ મારા મનમાંથી પણ જતું નથી…

…………………………….

એ કલાકાર હતો,
બહુ દિલદાર હતો,
યારો નો યાર હતો,…
બસ એટલું સમજ પડે
એને મળતો ત્યારે
કે એ કલાકાર હતો…

પણ પેલો ઉપરનો કલાકાર
ભારે તૈયાર
અવધિ ની સીમા તો એને ખબર
જીવન આજે જે ચાલે જમીન પર
કાલે ટીંગાય છે દિવાલ ઉપર

એને બી કઇંક ચિત્ર કરવું હશે
રંગોથી કેનવાસ ભરવું હશે
કે જાણે બીજું શું ય કરવું હશે?

દોરી જે ખેંચી ને લીધી છે તાણી
આંખો છે સ્તબ્ધ સૌ ને મૂંગી છે વાણી
કે ડાભી ગયો છે
ગયો ક્યાંક ફરવા
હિમાલયની ગોદમાં પરિક્રમા કરવા

એ એટલો નજીક નતો
(અથવા તો હવે એ દિલ નથી)
કે આંસુ પડે
પણ તોય અચાનક
એ યાદ આવી ચઢે…

એના અભાવને
સમજી નથી શકતો,
કુદરતના સ્વભાવને
સમજી નથી શકતો…

પણ હવે દુખ ઓછું થાય છે
કે હું જનમ જનમ માં માનું છું
મરણ ની બીક ઓછી રહે
એવા ભરમ માં માનું છું…

એટલે એ સાવ નથી ગયો
ક્યાંક જશે સૂક્ષ્મ લોકમાં,
ક્યાંક જશે સત લોકમાં
ને પાછો આવશે
ફરી કલાકાર થઈને
આતમ એજ રહેશે
બાકી બધું બદલશે
ક્યાંક અવતરશે
નવો આકાર થઈને

આજે સાલું જોવું છું હું
જીવન કેવી દુ બનાવવાની સ્કીમ છે
આંખ સામે મૃત્યુ થાય છે ને તોય
તમારું મન માનવા તૈયાર નથી
કે તમે આવતી ક્ષણે ગુજરી શકો છો
તમે ગમે ત્યારે આથમી શકો છો

કેવું મન ને
કેવા મનના ચક્ર ચક્ર વ્યૂહ
ને એમાં તું
ને એમાં હું
ને એમાં જે એક દોસ્ત હતો
એ જતો રહ્યો…

ને એમાં જે એક દોસ્ત હતો
એ જતો રહ્યો…

……………………………………..

એનું નામ પણ ખબર નથી મને.. … .

………………………………….


બે દિવસ થી એક ભજન ચઢ્યું છે મન પર…
કુમાર ગાંધર્વ એ ગાયેલું કબીર નું નિર્ગુણ ભજન…
આના માટે જ એડવાન્સમાં આયુ હશે…
ખબર નથી પડતી… ખરું ચાલે છે જીંદગી માં…
આજે આઠ દસ વાર સાંભળ્યુ…

उड़ जाएगा हंस अकेला…

उड़ जायेगा उड़ जायेगा
उड़ जायेगा हंस अकेला
जग दर्शन का मेला

जैसे पात गिरे तरुवर पे
मिलना बहुत दुहेला
ना जानूं किधर गिरेगा
लगया पवन का रेला

जब होवे उमर पूरी
जब छूटे गा हुकुम हुज़ूरी
यम् के दूत बड़े मज़बूत
यम् से पडा झमेला

दास कबीर हर के गुण गावे
वाह हर को पारण पावे
गुरु की करनी गुरु जायेगा
चेले की करनी चेला…

उड़ जायेगा हंस अकेला…


એનું નામ ખબર પડી એક દિવસ રહીને…

Hansil…

उड़ जाएगा हंस अकेला….