મરીઝ – બસ એટલી સમજણ મને

કવિતા ક્યાં ઘણી એ વાંચવાની છે?
મરીઝ ની ચોપડી બસ પી જવાની છે!

………………………………………..

આજે મરીઝ સાહેબ ની પુણ્યતિથિ અને મારા અને મારા જેવા હજારો માટે મરીઝ એટલે પહેલો અને પહેલા નંબર પર જળવાઈ રહેલો પ્રેમ…

મારી એક સુપર ફેવરિટ ગઝલ… 👇


બસ એટલી સમજ મને પરવરદિગાર દે,
સુખ જ્યારે જ્યાં મળે, બધાના વિચાર દે.

માની લીધું કે પ્રેમની કોઈ દવા નથી,
જીવનના દર્દની તો કોઈ સારવાર દે.

ચાહ્યું બીજું બધું તે ખુદાએ મને દીધું,
એ શું કે તારા માટે ફક્ત ઈન્તજાર દે.

આવીને આંગળીમાં ટકોરા રહી ગયા,
સંકોચ આટલો ન કોઈ બંધ દ્વાર દે.

પીઠામાં મારું માન સતત હાજરીથી છે
મસ્જિદમાં રોજ જાઉં તો કોણ આવકાર દે !

નવરાશ છે હવે જરા સરખામણી કરું,
કેવો હતો અસલ હું, મને એ ચિતાર દે.

તે બાદ માંગ મારી બધીયે સ્વતંત્રતા,
પહેલાં જરાક તારી ઉપર ઈખ્તિયાર દે.

આ નાનાં-નાનાં દર્દ તો થાતાં નથી સહન,
દે એક મહાન દર્દ અને પારાવાર દે.

સૌ પથ્થરોના બોજ તો ઊંચકી લીધા અમે,
અમને નમાવવા હો તો ફૂલોનો ભાર દે.

દુનિયામા કંઇકનો હું કરજદાર છું ‘મરીઝ’,
ચૂકવું બધાનું દેણ જો અલ્લાહ ઉધાર દે.

– મરીઝ


(posted on FB on Mariz’s death anniversary 19 Oct 2019)

Which wolf wins?

Sharing a beautiful short fable with a great message for today :

………………

One evening an old Cherokee told his grandson
about a battle that goes on inside people.

He said, “My son, the battle is between
two “wolves” inside us all.

One is Evil.
It is anger, envy, jealousy, sorrow, regret, greed,
arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies,
false pride, superiority, and ego.

The other is Good.
It is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion and faith.”

The grandson thought about it for a minute
and then asked his grandfather:
“Which wolf wins?”

The old Cherokee simply replied,
“The one you feed.”

……………………

Happy Dushhara…. 😊

…………………………………….

(posted on FB on 18th Oct 2018)

धर्म है – नीरज

जिन मुश्किलों में मुस्कुराना हो मना

उन मुश्किलों में मुस्कुराना धर्म है।

 

जिस वक्त जीना गैर मुमकिन सा लगे

उस वक्त जीना फ़र्ज है इन्सान का

लाज़िम लहर के साथ है तब खेलना

जब हो समुन्दर पे नशा तूफ़ान का

जिस वायु का दीपक बुझना ध्येय हो

उस वायु में दीपक जलाना धर्म है।

 

जब हाथ से टूटे न अपनी हथकड़ी

तब मांग लो ताकत स्वयं जंज़ीर से

जिस दम न थमती हो नयन सावन झड़ी

उस दम हंसी ले लो किसी तस्वीर से

जब गीत गाना गुनगुनाना जुर्म हो

तब गीत गाना गुनगुनाना धर्म है।

 

∼ गोपाल दास नीरज

 

(saved in my notes of Jan 2018)

आज बाज़ार में पाबजौला चलो…

Faiz reciting आज बाज़ार में in a private mehfil

चस्म-ए-नम , जाँ-ए-शोरीदा काफी नहीं
तोहमत-ए-इश्क पोशीदा काफी नहीं

आज बाज़ार में पाबजौला चलो

दस्त-ए-अफशां चलो, मस्त-ओ-रक्सां चलो
खाक बरसर चलो खूबदामां चलो
राह ताकता है सब शहर-ए-जाना चलो

हाकिम-ए-शहर भी, मजमा-ए-आम भी
तीर-ए-इलज़ाम भी, संग-ए-दुशनाम भी
सुबह-ए-नाशाद भी, रोज़-ए-नाकाम भी

इनका दमसाज़ अपने सिवा कौन है
शहर-ए-जाना में अब बासफा कौन है
दस्त-ए-कातिल के शायां रहा कौन है

रख़्त-ए-दिल बाँध लो, दिलफिगारो चलो
फिर हमही क़त्ल हों आये यारो चलो |

फैज़ अहमद ‘फैज़’


[पाबजौला = in fetter, चस्म-ए-नम = moist eyes, जाँ-ए-शोरीदा = sad soul, पोशीदा = concealed]

[दस्त-ए-अफशां = clapping/rotating hands; मस्त-ओ-रक्सां = mad dancers; खाक बरसर = laborers, खूबदामां = drenched in blood]

[हाकिम-ए-शहर = officers of town, मजमा-ए-आम = group of common men, संग-ए-दुशनाम = infamous, शायां = capable, दिलफिगारो = wounded heart]


My all time favourite. A gem from a gem.

When Faiz was being taken from the jail in Lahore, in chains, to a dentist’s office in a horse cart (tonga) through the familiar streets, people recognized him, followed his tonga. He expressed this feeling through this poem.


(saved in my notes Feb, 2018)

લહેર પડી ગઈ યાર..!

મારું મન
વિપરીત સ્થિતિમાં પણ
શાંત રહી શકતું હોય

હું ખડખડાટ
હસી શકતો હોઉં
અને
ઘસઘસાટ ઊંઘી શકતો હોઉં

મને ભૂખ
અને થાક
અને પ્યાસ
લાગી શકતાં હોય

મહારોગ
કે
દેવું ન હોય

મારું પોતાનું એક ઘર હોય
અને
એની નીચે મારાં સ્વજનો સાથે હું મારી દાલ ~ રોટી
ખાઈ શકતો હોઉં

ચાય ની ચૂસકી લેતાં લેતાં
શનિવારની સાંજે
મને ગમતા મારા મિત્ર કે મિત્રો સાથે બેસી શકતો હોઉં

તો

થૅંક યૂ, ગૉડ !
મારી યોગ્યતા કરતાં તે મને ઘણું વધારે આપી દીધું છે!

અને
જીવનના છેલ્લા દિવસ
સુધી બસ આટલું રહી શકે તો..

મરતી વખતે હું કહીશ..
લહેર પડી ગઈ, યાર !.

– ચંદ્રકાંત બક્ષી

(saved in my notes – May 2018)